SP5CCC – TOMASZ

Jak to się zaczęło?

Moje pierwsze kontakty z radiem to wykonanie odbiornika detektorowego z pomocą mojego nieodżałowanego taty. Mając 13 lat przypadkowo dowiedziałem się planowanym kursie krótkofalarskim organizowanym przez Sanocki Dom Kultury. Prowadzący kurs Jan Świtalski (SP8MJ), Zbigniew Kaszycki (SP8IC) oraz Czesław Malinowski (SP8AJS) nie dopuścili mnie do udziału w zajęciach uznając, że jestem zbyt młody i nie dam sobie rady. Byłem, więc początkowo bardziej „podsłuchiwaczem”, niż słuchaczem tego kursu. Moja wytrwałość w „podsłuchiwaniu” przekonała jednak prowadzących zajęcia i po kolejnej wpadce w czasie „podsłuchiwania” wykładów zastałem oficjalnie wprowadzony na salę przez Jana Świtalskiego SP8MJ. Kiedy wprowadzono mnie na salę Zbyszek SP8IC skomentował to we właściwy dla siebie sposób: „pójdź dziecię, ja Cię uczyć każę”. Tak oto zostałem legalnym uczniem lwowskiej szkoły krótkofalarstwa. Zakończyłem ten lwowski kurs udanym egzaminem w dniu 19 września 1965 roku. Kiedy wszyscy moi koledzy dostali licencję z sufiksami serii B, ja musiałem czekać do ukończenia 15 roku życia.

Licencja nadawcy zezwalała jedynie na pracę emisją telegraficzną w pasmach 80 i 40 m z mocą doprowadzoną – 20 W.  Otrzymałem za to oryginalny znak – SP8CCC. Swoją pierwszą łączność przeprowadziłem 27 marca 1967 roku ze stacją SP8BPX, emisją telegraficzną w paśmie 80 m. Używałem wtedy radiostacji RBM1 (moc ok. 1 Watt) zasilanej z baterii oraz anteny LW o długości 123 metrów. Przeprowadziłem łączności z 86 krajami i 4 kontynentami (EU, AS, AF, NA). Moja działalność sportowa koncentrowała się za przykładem mojego nauczyciela SP8MJ na pracy w zawodach oraz zdobywaniu dyplomów. Zebrałem ich wtedy 118.

Działalność w PZK:

Nowy okres działalności krótkofalarskiej związany jest już z Oddziałem Warszawskim PZK, gdzie od roku 1984 pełniłem różne funkcje w jego władzach. Byłem UKF managerem, członkiem Oddziałowej Komisji Rewizyjnej, przyjąłem obowiązki UKF Managera we władzach PZK.
Z upoważnienia Związku prowadziłem negocjacje z Ministerstwem Łączności oraz Państwową Agencją Radiokomunikacyjną w sprawie przydzielenia krótkofalowcom polskim pasma 6 m. Działania moje przyniosły oczekiwany rezultat w postaci wydania zezwoleń na pracę stacji polskich w tym paśmie od 15 stycznia 1993 roku. W tym też czasie pełniłem obowiązki Koordynatora ZG PZK ds. PACKET RADIO. Pełniłem również obowiązki redaktora naczelnego statutowego organu PZK – „Krótkofalowca Polskiego”. Moja działalność publikatorska zaowocowała wydaniem w roku 1992 broszury „Pasmo 50 MHz”.

W chwili obecnej koncentruję się na pracy Dx-owej zarówno na pasmach KF i UKF oraz w szczególny sposób w paśmie 6m. Jestem członkiem klubów specjalistycznych PZK: SPDXC, SPUKF, PKRVG oraz YO DX CLUB.

Jako członek klubu SP5ZHP uczestniczyłem w wielu harcerskich obozach łączności oraz innych akcjach harcerskich jako instruktor łączności radiowej. Moja harcerska działalność instruktora łączności uwieńczona została mianowaniem na członka Inspektoratu Łączności przy GK ZHP (Rozkaz Naczelnika ZHP 8/93).

Przez wiele lat byłem prezesem SPDXC, początkowo Klubu specjalistycznego PZK, który powstał w roku 1959, a później Stowarzyszenia Miłośników Dalekosiężnych Łączności Radiowych, które kontynuuje te tradycje.

Obecnie:

Mój aktualny dorobek sportowy to: 335 krajów DXCC w tym 170 w paśmie 160 m, 301 lokatorów w paśmie 2m, 89 lokatorów w paśmie 70 cm oraz 24 lokatory w paśmie 23 cm. W paśmie 6 m przeprowadziłem łączności z 155 krajami oraz 350 lokatorami.

Posiadam plakietę Honor Roll DXCC. Jest to najważniejsze osiągniecie sportowe dla każdego krótkofalowca. Dotyczy nawiązania łączności radiowych z 335 pomiotami z listy DXCC.

Od jesieni 2001 roku rozpocząłem pracę w paśmie 10 GHz. Moja pierwsza łączność w tym paśmie miała miejsce w dniu 7 lipca 2007 r. z SP7JSG i przeprowadzona została w odbiciu o chmury deszczowe (rain scatter). Pracowałem też na 10GHz w roku 2010 z Połoniny Wetlińskiej.

Regularnie promuję tematykę historii krótkofalarstwa polskiego. Jestem autorem unikalnych artykułów i publikacji technicznych i historycznych w wielu czasopismach. Ponadto udzieliłem wielu wywiadów w polskim Radio i telewizjach ogólnopolskich jak i lokalnych na temat historii krótkofalarstwa i popularyzujących krótkofalarstwo.